Logo
Print this page

Desertie : een lange, trotse geschiedenis

Desertie :  een lange, trotse geschiedenis

 Er zijn evenveel redenen om militaire dienst te verlaten als er deserteurs zijn.  Overal ter wereld willen legers jonge mannen wegplukken die ongeschoold, onervaren en werkloos zijn.  Het vraagt veel meer moed van een soldaat om zijn wapen neer te leggen dan om een vreemde te vermoorden.  Er zijn deserteurs in elk land met een krijgsmacht.  Legers eisen blinde gehoorzaamheid en mensen hunkeren naar vrijheid.  Waarom deserteren mannen ?  Zeker niet uit lafheid.

 

CJ Hinke
World beyond War, 26 juli 2015


Desertie :  een lange, trotse geschiedenis

Het vergt veel moed om uit het peloton te stappen en ontrouw te zijn aan het rabiate nationalisme.  36% van mannen die voor de eerste keer in het oorlogsgewoel geworpen worden, zijn meer bang om als lafaard bestempeld te worden dan om gewond of gedood te worden.

Psychologen hebben veel namen bedacht voor ‘oorlogsziekte’ :  in de Amerikaanse Burgeroorlog werd het de ziekte van DaCosta genoemd of het ‘soldatenhart’ ; in de Eerste Wereldoorlog ‘shell-shock’, conversiestoornis, dissociatieve fugue of vluchtreactie ; in de Tweede Wereldoorlog ‘battle fatigue’ of ‘battle exhaustion’ ; in Vietnam ‘combat fatigue’, ‘combat exhaustion’ of ‘combat stress reaction’ ; tot nu de o-zo-moderne posttraumatische stressstoornis die wordt gedeeld door de Golf-soldaten en dronepiloten.

Het gebruik van all deze diagnoses is ooit verboden gecensureerd, zelfs in medische tijdschriften.  Het doel van behandeling moet natuurlijk zijn om soldaten terug te sturen naar de oorlog.  600.000 soldaten werden ontslagen uit het Amerikaanse leger enkel en alleen voor neuropsychiatrische klachten.  Het tijdschrift Fortune merkte aan het begin van de Tweede Wereldoorlog op : "25 jaar na het einde van de Grote Oorlog zijn bijna de helft van de 67.000 beschikbare bedden in militaire ziekenhuizen voor veteranen nog steeds ingenomen door neuropsychiatrische slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog.”  Meer dan een kwart van alle Tweede Wereldoorlog-slachtoffers leden aan psychiatrische aandoeningen.

Deserteurs zijn bijna nooit lafaards.  Velen waren gewoon niet bereid om te doden na inlijving bij het leger.  Anderen maakten een ideologische crisis door.  Sommigen hadden thuis een gezin in moeilijkheden.  “My country, right or wrong” ? (1)  Wat een onzin !

‘Desertie’ heeft een negatieve bijklank in de samenleving.  Maar wij denken aan hen als ‘terugkeerders’, zij die de waanzin van de oorlog de rug toekeren.  We wachten op hen om naar huis te komen en zijn er trots op dat ze niemand gedood hebben.

Hoewel in de VS op desertie in oorlogstijd de doodstraf staat, heeft geen Amerikaanse deserteur sinds 11 september 2001 meer dan 24 maanden straf uitgezeten.  De Principes van Neurenberg houden in dat een soldaat alle orders moet weigeren die kunnen leiden tot het plegen van misdaden tegen de menselijkheid.  (En wat is een oorlog anders!)

Oorlog van 1812 (1812-1815) (2)
12,7 % van alle Amerikaanse troepen deserteren in vergelijking met 14,8% in vredestijd.  Dit was grotendeels te wijten aan de doodstraf die op dergelijke ‘verraad’ stond.  Velen werden met standrechtelijke executie bedreigd.

Mexicaans-Amerikaanse Oorlog (1846-1848)
8,3% of 9.200 Amerikaanse soldaten deserteren.

Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865)
Het leger van de Noordelijke Unie had veel meer te kampen met desertie dan de Zuidelijke Confederatie.  Drie Noordelijke staten registreerden meer dan 87.000 deserteurs.  Het hele Noorden zat met 180.000 deserteurs in totaal tegen het einde van de oorlog.  Voor het Zuiden wordt gezegd dat ze 103.400 soldaten aan desertie verloor waaronder hele eenheden.  Tegen het einde van de oorlog ontbraken maar liefst 278.000 soldaten van in totaal 500.000 manschappen. Mark Twain deserteerden aan beide kanten.  William Smitz van de noordelijke Pennylvania Volunteers was in 1865 de laatste deserteur die door een vuurpeloton werd doodgeschoten.

World War I (1914-1918)
240.000 Britse en Gemene Best-soldaten kwamen voor de krijgsraad en 346 werden geëxecuteerd voor desertie, lafheid, het verlaten van zijn post, het weigeren van een bevel of het weggooien van zijn wapens.  In totaal werden 3080 doodvonnissen uitgesproken tijdens de “Oorlog die alle Oorlogen zou beëindigen”.  Daar waren ook 25 Canadezen en 22 Ieren bij.  Zij worden herdacht in het Shot-at-Dawn Memorial in Staffordshire.  Het monument toont de 17-jarige rekruut Herbert Burden als voorbeeld: geblinddoekt en vastgebonden aan een paal.  Er werden bijna geen namen van deserteurs toegevoegd aan oorlogsmonumenten.  Sommigen, maar lang niet alle, kregen wel postuum gratie van de Britse overheid.  Enkelen weigerden een blinddoek toen ze oog in oog stonden met het vuurpeloton.  (En dit zijn lafaards ?!?)

Meer dan 600 Franse soldaten werden geëxecuteerd voor desertie.
15 Duitse soldaten werden geëxecuteerd voor desertie.
28 Nieuw-Zeeland deserteurs werden ter dood veroordeeld en vijf werden geëxecuteerd.  Deze soldaten kregen postuum gratie in 2000.
Het Amerikaanse leger registreerde 21.282 deserteurs en president Woodrow Wilson temperde persoonlijk  alle 24 doodvonnissen.

World War II (1939-1945)
Meer dan 21.000 Amerikaanse deserteurs werden berecht en veroordeeld wegens desertie tijdens ‘The Good War’. (3)  49 van hen werden ter dood veroordeeld, maar slechts één, soldaat Eddie Slovik werd effectief terechtgesteld.  Dit gebeurde op 31 januari 1945 in Sainte-Marie-aux-Mines in Frankrijk.  Hij had zich aangeboden om mijnenvelden te ruimen, en zijn laatste verklaring was : "Ik zal weer weglopen, als ik daarheen uitgestuurd wordt."

Supreme Allied Commander (de hoogste officier in Europa) en latere Amerikaanse president Dwight D. Eisenhower tekende Sloviks doodvonnis met als argument dat "het noodzakelijk was om verdere desertie te ontmoedigen".  Slovik verklaarde : "Ze schieten me neer voor het brood en de kauwgom die ik stal, toen ik 12 jaar oud was."

De executie van Slovik werd verborgen gehouden voor Franse burgers.  Hij was gebonden aan armen en bovenlichaam, knieën en enkels en werd opgehangen aan een haak in een zes-bij-zes staak tegen de stenen muur van een Franse boerderij.  12 soldaten kregen M-1 geweren, waarvan slechts één een lege lader had.  Na de eerste vuurlading leefde Slovik nog.  Hij stierf, terwijl de soldaten aan het herladen waren.  Eddie Slovik was de eerste gefusilleerde Amerikaanse deserteur sinds president Lincoln.  Hij was 24.
Slovik werd begraven in een genummerd graf : Rij 3, Graf 65 van Perk ‘E’ samen met 95 Amerikaanse soldaten geëxecuteerd wegens verkrachting en moord.  In 1987 gaf president Ronald Reagan het bevel zijn stoffelijk overschot te repatriëren.  Hij ligt nu begraven in Detroit, naast zijn vrouw Antoinette.  Ze had bij zeven Amerikaanse presidenten een verzoekschrift ingediend.  Ze stierf in 1979 en heeft nooit medische voordelen als soldatenweduwe ontvangen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog kwamen 1,7 miljoen US-soldaten voor de krijgsraad, een derde daarvan van alle vervolgingen in deze periode.  In mei 1942 alleen al waren er 2822 deserties van dienstplicht.

Meer dan 1.500 Oostenrijkse militairen deserteerden uit de Duitse Wehrmacht.  Een rehabilitatiecampagne startte in 1988 onder de slogan : ‘Niet desertie is verwerpelijk, maar oorlog”.  In 2014 werden ze geëerd met een monument voor de slachtoffers van de nazi-krijgsraden.  Het beeld bevindt zich in Wenen tegenover de Oostenrijkse kanselarij en het Kabinet van de president.  Er staan slechts twee woorden in gebeiteld : "helemaal alleen”.  (zie …)

In Duitsland werden meer dan 15.000 soldaten geëxecuteerd voor desertie door het nazi-regime. Ze werden in 2007 herdacht door een deserteursmonument in Stuttgart.  Het is gewijd aan "de deserteurs uit alle oorlogen".

Vietnamoorlog (1955-1975)
Minstens 50.000 Amerikaanse soldaten deserteerden.  Velen vluchtten naar Canada, Frankrijk en Zweden.

Sovjet-Unie (1917-1991)
De Sovjet-Unie executeerde 58.000 deserteurs en zette 135.000 Rode Leger-officieren gevangen.  Nog eens 1,5 miljoen Russische soldaten die door de nazi’s krijgsgevangen gemaakt waren, werdenna hun repatriëring naar Siberische goelags gestuurd als gevolg van onvrede in de gelederen.

60.000-80.000 etnisch Russische grens troepen uit de islamitische Centraal-Aziatische regio verlaten tijdens de Afghaanse burgeroorlog 1979-1989. 85.000 Afghaanse militairen ook verlaten tijdens deze periode.

De oorlogen in Afghanistan, Irak enzovoort (2001-heden)
Het Pentagon schat dat meer dan 40.000 soldaten sinds 2000 gedeserteerd zijn uit alle eenheden van het leger.  In 2001 alleen al waren het er 7978.

Meer dan 5.500 Amerikaanse soldaten deserteerden in 2003-2004.  In 2005 werden 3456 deserteurs geteld en in 2006 werd het aantal 8000 bereikt.
In 2006 meldde het Verenigd Koninkrijk bij haar militairen meer dan 1.000 deserteurs.

US Army Sergeant Bowe Bergdahl werd beschuldigd van desertie en ‘wangedrag’ voor de vijand, nadat hij zijn post in Afghanistan in 2009 verliet.  Hij werd vijf jaar gevangen gehouden door de Taliban vijf jaar, alvorens in 2014 te worden geruild in 2014 voor zes hooggeplaatste Afghanen die door de VS in Guantánamo Bay, Cuba werden vastgehouden.  Eén stierf voor de uitwisseling, zodat vijf Taliban werden vrijgegeven door de VS : de stafchef van het leger, vice-minister van de inlichtingendiensten, een voormalige minister van Binnenlandse Zaken en twee hogere commandanten.  De Taliban eisten oorspronkelijk $ 1.000.000 en de vrijlating van 21 Afghaanse gevangenen en een Pakistaanse wetenschapper die Amerikaanse soldaten had gedood. (President Obama onderhandelt dus wel ‘met terroristen’.  De Commander-in-Chief nam de tijd voor een ​​publiciteitsfoto met de ouders Bergdahl in de Rose Garden.)

Het lijkt erop dat de jonge sergeant wordt vervolgd, omdat hij anders van de Amerikaanse overheid als gevolg van krijgsgevangenschap schadevergoeding kan eisen.  (De VS kunnen miljarden besteden aan oorlogen en dragen graag de kosten van een krijgstribunaal, maar weigeren om een ​​soldaat uit te betalen !)  Bergdahl riskeert voor de krijgsraad een levenslange gevangenisstraf.

Dus wat spookte deze jongen uit Idaho, die thuisonderwijs volgde, leerde schermen en balletdansen, nooit een auto bezat en overal met de fiets naartoe reed, in het leger uit ?  Hint : het “mountain athlete warrior”-programma zal elk kanonnenvoer aanvaarden dat het kan krijgen !  Bowe ging van een jaarretraite in een boeddhistisch klooster direct naar de infanterieschool van Fort Benning.  Zoals soldaat Slovik kondigde Sgt. Bergdahl zijn voornemen aan om "de Pakistaanse bergen in te trekken”, enkel gewapend met zijn kompas.  Nadat hij Pashto begon te leren, bracht Bergdahl meer tijd met de Afghanen door dan met de soldaten van zijn ‘antiguerrilla'-eenheid.  Hij schreef zijn ouders dat hij "beschaamd was een Amerikaan te zijn" en dat hij overwoog om afstand te doen van zijn Amerikaans staatsburgerschap, een klein detail dat door het Witte Huis wordt weggemoffeld.  Zijn ouders schreven terug : “Volg je geweten !"

Canada
64% van de Canadezen gaven te kennen dat hun regering Amerikaanse militaire vluchtelingen moet erkennen.  Twee moties “om compassie te hebben” werden in het parlement in 2008 en 2009 gestemd.  Honderden Amerikaanse deserteurs zijn naar Canada gevlucht.

Echter, deze wetgevende initiatieven waren niet bindend.  De Canadese regering voert een hard beleid van deportatie van deserteurs naar de VS, wat in schril contrast staat met de Vietnam-periode.  Veel jonge Amerikanen gaan gewoon ondergronds in Canada.

De BBC gaf volgend commentaar op de voorbeeldzaak van de oorlogsdeserteur Jeremy Hinzman in 2004 : “Amerikanen-in-de-problemen vluchten al eeuwen naar Canada ... in de nasleep van de Amerikaanse Revolutie ... en gebruikmakend van een clandestien smokkelnetwerk, de ‘Underground Railroad', die Amerikaanse slaven naar de vrijheid liet ontsnappen ..."

Gedurende de jaren ’60 begeleidde, hielp en steunde ik ​​honderden Vietnam-dienstweigeraars via de Student Peace Union, The Resistance en het Centraal Comité voor gewetensbezwaarden.  En toch had ik weinig contact met Amerikaanse deserteurs.  Voor het eerst pleitte ik in 1969 in het openbaar voor desertie in een grote betoging van Gensuikin (de Japanse coalitie tegen A- en H-bommen) voor de Amerikaanse militaire basis van Naha, Okinawa waar troepen naar Vietnam werden gestuurd.  Ik kwam per schip en vertrok in een privé-vliegtuig.

Ik heb nog steeds voorstander van desertie door iedereen in militaire dienst overal ter wereld, en ik  sta bij met advies, hulp en concrete steun.  Deserteurs zijn niet alleen nationale helden, ze zijn de wereldwijde helden die hebben geweigerd om burgers en soldaten te doden op vreemde bodem.

Je kunt niet beter doen dan te weigeren om te doden.  Als je in het leger bent, om het even welk leger, doe dan het juiste : LOOP WEG !

CJ Hinke is een vertaler, uitgever van boeken en bibliograaf van veel kinderboeken in het Latijn en het Thais.  Hij woont sinds 1989 in Thailand waar hij als Quaker actief is in pacifistische bewegingen en al meer dan 35 keer gearresteerd werd wegens burgerlijke ongehoorzaamheid.  In 1976 verhuisde hij eerst naar Canada, toen hij laatste Amerikaan gearresteerd gearresteerd dreigde te worden voor Vietnam-desertie.

Referenties:
Wikipedia, "Desertion"
Charles Glass, Deserteurs: The Last Untold Story van de Tweede Wereldoorlog, 2013.
William Bradford Huie, De uitvoering van Private Slovik, 1954. A 1974 film met dezelfde naam gebaseerd op het boek en de hoofdrol Martin Sheen.
Benedictus B. Kimmelman, "het voorbeeld van Private Slovik", American Heritage, september / oktober 1987. http: /www.americanheritage.com/node/55767
Joseph Heller, Catch-22, New York: Simon & Schuster, 1961.
Ray Rigby, The Hill, New York: John Day, 1965.


- Zie meer op: http://portside.org/2015-07-27/desertion-long-proud-history#sthash.FWE9FUC2.dpuf
Google Translate voor bedrijven:Translator ToolkitWebsite TranslatorGlobal Market Finder



(1) Vaak gebruikte uitdrukking door voorstanders van jingoisme (extreem pattriotisme) in de betekenis van “I will stand by my country whether it be right or wrong” (ik kies voor mijn land, of het nu juist is of verkeerd)

(2) De Oorlog van 1812 was een militair conflict tussen enerzijds de Verenigde Staten en anderzijds Groot-Brittannië en zijn Noord-Amerikaanse koloniën in het huidige Canada, dat van 1812 tot 1815 plaatsvond.

(3) "The Good War": An Oral History of World War II (1984) is een boek van Studs Terkel dat in 1985 de Pulitzer Prize for General Non-Fiction won.  Het boek bestaat uit interviews met directe getuigen van de Tweede Wereldoorlog.

Artikels mogen vrij overgenomen worden mits seintje aan de redactie